Rysunek Deng Coy Miel
Podwójna polityka nie jest wyłącznie specjalnością Rosjan, jednak tylko im udaje się ją prowadzić z takim mistrzostwem i tupetem. Dwugłowy orzeł w godle kraju jest tu bardzo znaczący: każdemu, od zwykłego obywatela, poprzez turystę po inwestora, zdarzyło się usłyszeć od władz jedną rzecz, a potem widzieć coś dokładnie odwrotnego.
Oczywiście, takie sytuacje mają też miejsce na rynku energetycznym. Agencje informacyjne zwróciły uwagę na wywiad z dyrektorem naczelnym Gazpromu, Aleksiejem Millerem, opublikowany przez magazyn Itogi. Miller zaprzeczył w nim jakoby był zainteresowany przyłączeniem się Rosji do potencjalnego kartelu gazu ziemnego. Jeśli kiedyś będą plany stworzenia gazowego OPEC-u, trzeba będzie wziąć je pod uwagę. (…) Jednak w chwili obecnej nie ma nawet sensu o tym mówić.
Miller przeczy słowom własnego szefa, Władimira Putina, który po jednym z przyjacielskich spotkań z Ajatollahem Iranu w kwietniu zeszłego roku powiedział: Od kogo usłyszeliście, że odrzucamy propozycję stworzenia kartelu? Jest dokładnie odwrotnie. Odpowiedziałem, że to bardzo ciekawa propozycja!
Biorąc pod uwagę to, że nawet spekulanci na rynku surowców liczą na powstanie kartelu gazowego, który napędzałby ich zyski oraz że Miller nie jest specjalnie wiarygodny po swojej wypowiedzi o 250 dolarach za baryłkę ropy, można te słowa interpretować dokładnie odwrotnie i pomyśleć, że Gazprom i Kreml faktycznie pracują nad gazowa wersją OPEC-u. To jednak nie miałoby sensu: to właśnie destabilizacja powstająca wskutek tych sprzecznych wypowiedzi przyczynia się do wzrostu dochodów zainteresowanych.
Po pierwsze, same działania na rynku międzynarodowym, jakie miały miejsce w ciągu ostatnich tygodni i miesięcy są sprzeczne ze słowami Millera. Wystarczy pomyśleć o stworzeniu regionalnego północno-afrykańskiego oddziału Gazpromu w Algierii, pogłębieniu relacji z Libią i Wenezuelą i doniesieniach o inwestycjach w Iranie. Wiemy o sukcesie agresywnych pertraktacji Rosjan z Nigerią i o tym, że mogą pokrzyżować europejskie plany dywersyfikacji dostaw związane z Gazociągiem Transsaharyjskim.
Zgodnie z przewidywaniami Ariela Cohena, Rosjanie będą pracować nad budową kartelu gazowego stopniowo, ukradkowo i zachowując pozory rozsądku i racjonalności.
Wyjaśnijmy, o czym dokładnie jest tu mowa. Taki kartel nie funkcjonowałby na tych samych zasadach, co OPEC - i taki właśnie argument wytaczają ci, których zdaniem nie ma się o co martwić. W związku z regionalnym charakterem gazu ziemnego (LNG – gazu ziemnego w postaci ciekłej - wciąż się nie produkuje w wystarczająco dużych ilościach aby stworzyć rynek transakcji natychmiastowych), nie jest prawdopodobne, by współpracujący eksporterzy kiedykolwiek osiągnęli kwoty produkcyjne, przy których ograniczenie zasobów wpływałyby na wysokość cen. Jednak ta bliska współpraca między Rosją, Algierią, Iranem, Nigerią i Wenezuelą (stanowisko Kataru nie jest tu jasne) skończy się tym, że ceny pójdą w górę w związku ze spadkiem konkurencji na podzielonych między nimi rynkach.
Sprawa gazowego OPEC-u oraz przewidywania dotyczące niebotycznych cen ropy pokazują, że obecne władze Rosji widzą w destabilizacji źródło olbrzymich zysków : ceny gazu i ropy są coraz bardziej windowane, a w wypadku wybuchu konfliktu na Bliskim Wschodzie, w Zatoce Gwinejskiej czy nawet na granicy wenezuelsko-kolumbijskiej, Kreml i tak zarobi fortunę na swoim drugim towarze eksportowym - broni.